Jorge Luis Borges "Powszechna historia nikczemności"

"Powszechna historia nikczemności" to zbiór opowiadań (?) które nie są szczególnie oryginalne w treści (poza krótkimi notkami na końcu zebranych w 'Et caetera', oraz 'Człowiekiem z przedmieścia', opowiedzianym w stylu 'przedmieścia') — Borges sięgał po znane historie, ale opracowywał je bawiąc się z językiem. Zabawa polega głównie na przesadnym i intrygującym, pełnym barwnych porównań 'barokowym' stylu.

Początkowo, szukając 'prawdziwego Borgesa' (pełnego wizyjności) byłem rozczarowany tym tomikiem (z wyjątkiem 'Et caetera'). Dopiero powrót pozwolił mi rozkoszować się zabawami autora z językiem. A tomik dostał drugą szansę dzięki niewielkiemu formatowi, który idealnie mieści się w kieszeni marynarki.

Fragment:
Przeniósł się do Kioto, miasta niezrównanego w całym cesarstwie, jeśli chodzi o barwy jesieni. Począł odwiedzać domy gry, burdele i spelunki. Nie bacząc na swoje siwe włosy otoczył się ulicznicami, poetami, a nawet ludźmi gorszego jeszcze gatunku. Pewnego razu wyrzucono go z szynku i przebył noc, leżąc pod progiem i wymiotując.
Jorge Luis Borges „Powszechna historia nikczemności” (opowiadanie: „Symulowany brak honoru”), tłum. Stanisław Zembrzuski, Andrzej Sobol-Jurczykowski, wyd. Prószyński i S-ka, 1998

O ile nie zaznaczono inaczej, treść tej strony objęta jest licencją Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License